Το Φιλί της Μέδουσας, Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

Γράφει ο Νίκος Παναγοδημητρόπουλος

Το Φιλί της Μέδουσας…
η Μέδουσα Γοργώ.
Ελάχιστοι Την γνωρίζετε, αν και η Δύναμή της ρέει στο αίμα σας, η Ενέργειά Της δονεί το DNA σας.
Αλλά δεν το ξέρετε…
γιατί δεν ενδιαφερθήκατε να μάθετε την ίδια σας την Ταυτότητα.
Την ίδια σας την Ιστορία…
“Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;” ρωτά η γοργό(να) αδελφή του Θεσσαλονίκη τα διερχόμενα από το Ιερό Αιγαίο πλοία.
“Ζει και βασιλεύει Κυρά και τον Κόσμο κυριεύει…” είναι το “κλειδί” που κρύβεται στην ΟΡΘΗ απάντηση.
Ο βασιλιάς Αλέξανδρος…
ο Μυστικός Βασιλιάς, κύριος των Μυστών και των Μυστικών της γενιάς του Θησέα.
Με το Γοργόνειο στο στήθος, στο ύψος της Καρδιάς…
Η φοβερή όψη της Μέδουσας που η Δύναμη κρύβεται στο φιλί Της.
Στο Φιλί της Μέδουσας…

Το Σκοτάδι είναι απλά η έλλειψη του Φωτός…
μια Μαύρη Σκιά σκεπάζει τον πλανήτη Γη.
Μια μυστική ομάδα ανθρώπων, μια κάστα Πολεμιστών, αθέατοι από τους πολλούς, μάχονται από την Μυστική Αθήνα να φέρουν το Φως.
Είναι η Αντίσταση…
Στην επέλαση των Πρακτόρων της Μαύρης Σκιάς, οι Φύλακες της Φλόγας παίρνουν θέση μάχης για να προστατεύσουν και με την ζωή τους ακόμη την ναρκωμένη Ανθρωπότητα…

“Το Φιλί της Μέδουσας”
Ένα μυθιστόρημα «Επιστημονικής Φαντασίας» για τα χρόνια της Κρίσης και την Μαύρη Σκιά που έχει βυθίσει τον πλανήτη Γη στο Σκοτάδι, με τελευταίο προπύργιο Αντίστασης την Κατεχόμενη Ελλάδα των Μνημονίων.
Και η Πραγματικότητα γύρω σας δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια…

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Το Φιλί της Μέδουσας» μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Το Φιλί της Μέδουσας» μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Πρώτα διαβάζουμε…
και μετά γράφουμε.
“Το Φιλί της Μέδουσας” και επιλεγμένη βιβλιογραφία του:

J.R.R. Tolkien, “The Lorf of the Rings” Trilogy

Κάποια στιγμή, λέει ο Πλάτωνας στο Β’ Βιβλίο της Πολιτείας του με το στόμα του Γλαύκωνα, μετά από μια κατακλυσμιαία βροχή (ποιος ξέρει, ίσως του… Ωγύγου) και έναν δυνατό σεισμό, χάσμα μεγάλο άνοιξε στην γη. Ο Γύγης, ένας βοσκός στις προσταγές του Άρχοντα της Λυδίας, σπρωγμένος από περιέργεια, κατέβηκε στο χάσμα και ανάμεσα στα υπόλοιπα Θαύματα (που με μαεστρία αναφέρει ο Πλάτων χωρίς να αποκαλύπτει) βρήκε και τα λείψανα ενός ανθρώπου που φορούσε ένα χρυσό δαχτυλίδι.
Καθώς καθόταν λοιπόν με τους άλλους βοσκούς στην μηνιαία αναφορά προς τον Άρχοντα για την κατάσταση των κοπαδιών του, κατά λάθος στριφογύρισε την πέτρα του δαχτυλιδιού στο χέρι του και…
έγινε αόρατος.
Όταν ο Γύγης συνειδητοποίησε την Δύναμη που κρατούσε, ή μάλλον φορούσε, στο χέρι του, μπήκε αόρατος στο παλάτι, συνευρέθηκε ερωτικά με την γυναίκα του άρχοντα και συνωμοτώντας το παράνομο ζευγάρι, σκότωσε τον άρχοντα, την θέση του οποίου σφετερίστηκε ο Γύγης, χρίζοντας άρχοντα τον… εαυτό του.
Και έγινε ο Άρχοντας με το Δαχτυλίδι…
Στην “ιδιαίτερη” Λυδία… κάπου στην Μεσόγειο.

John Ronald Reuel (J.R.R.) Tolkien (3 Ιανουαρίου 1892 – 2 Σεπτεμβρίου 1973)…
Ίσως ο μεγαλύτερος Μύστης της εποχής μας.
Ο “Άρχοντας των Δαχτυλιδιών” του, η δράση του οποίου εκτυλίσσεται στην Μέση Γη (την Μεσόγειο ντε…) είναι ίσως το σημαντικότερο βιβλίο επάνω στην Μυστική Παράδοση που έχει γραφτεί ποτέ.
Βαθύς μελετητής της Ελληνικής Φιλοσοφίας και Παράδοσης, έμαθε Ελληνικά για να μπορεί να μελετήσει τα πρωτότυπα κείμενα των Ελλήνων Κλασικών, πιστεύω πως δεν χρειάζεται να κάνω περιγραφή του ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΥ τρίτομου έργου του που θα μπορούσε να θεωρηθεί εφάμιλλο της Ιλιάδος του Ομήρου…

The Lord of the Rings

“”You cannot pass,” Gandalf said. The orcs stood still and a silence fell. “I am a servant of the Secret Fire, wielder of the Flame of Anor. You cannot pass. The dark fire will not avail you, flame of Udun. Go back to the Shadow. You cannot pass!””
J.R.R. Tolkien The Fellowship of the Ring
“Δεν μπορείς να περάσεις”, είπε ο Γκάνταλφ. Τα Όρκς έμειναν ακίνητα και σιωπή έπεσε. “Είμαι υπηρέτης της Μυστικής Φωτιάς, χειριστής της Φλόγας του Άνορ. Δεν μπορείς να περάσεις. Η μαύρη φωτιά δεν θα σου χρησιμεύσει, φλόγα του Ούντουν. Πήγαινε πίσω στην Σκιά. Δεν μπορείς να περάσεις!”
Μετάφραση: δική μου (φυσικά, με την Μέθοδο E.L.P.I.S.)
* * * * *

Το Φιλί της Μέδουσας

Ο Άλκης ξύπνησε, ήπιε έναν καφέ και πήγε στο βιβλιοπωλείο από όπου συνήθως αγόραζε τα βιβλία του.
“Καλώς τον Άλκη. Τί γίνεσαι; καιρό έχω να σε δω”, του είπε χαμογελαστά ο κ. Φοίβος, ο καλοκάγαθος βιβλιοπώλης με τις σοφές συμβουλές.
“Μία χαρά είμαι κ. Φοίβε, με ξέρετε τώρα. Κολυμπάω μέσα στα βιβλία μου και προσπαθώ να βάλω μία τάξη στο Χάος”, απάντησε ενώ το μάτι του έπεσε σε ένα βιβλίο που είχε μπροστά του. “Καινούριο είναι αυτό; Ωραίο εξώφυλλο έχει” παρατήρησε, ενώ ο χαμογελαστός βιβλιοπώλης του το έδινε.

Πράγματι είχε ένα πολύ ωραίο εξώφυλλο, μία δίνη που ξεκινούσε από την Σελήνη και έφτανε στην Γη σαν ένα τούνελ, ενώ δίπλα στο άνοιγμα στεκόταν μία αγέλη λύκων. Το όλο σκηνικό ήταν σε ένα δάσος με βελανιδιές και τα χρώματα της Πανσελήνου έδιναν στον χώρο μία ξεχωριστή ατμόσφαιρα.
“Το να βάλεις το Χάος σε τάξη, σημαίνει ότι θα χάσεις αυτές τις ομορφιές Άλκη”, παρατήρησε με τον ήρεμο τρόπο του ο κ. Φοίβος. “Η ομορφιά βρίσκεται στο άγνωστο που σε περιμένει μετά την στροφή του δρόμου. Θυμάσαι τον μικρούλη δαχτυλιδοκουβαλητή στην τριλογία που είχες πάρει πρόσφατα, ο οποίος έψαχνε πορτούλες για Αλλού σε κάθε στροφή του δρόμου;”

©2017 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
“Το Φιλί της Μέδουσας”

Frank Herbert, “Dune” Trilogy

Αν ο Αριστοτέλης ήθελε να περάσει ολόκληρη την “Απόκρυφη” Διδασκαλία του στον Αλέξανδρο και την Ομάδα Επιλέκτων του σε μορφή μυθιστορήματος, θα είχε γράψει το Dune μερικούς αιώνες πριν από τον Frank Herbert.
Ο Herbert, εμβριθής μελετητής της Ελληνικής Γραμματείας, έδωσε στον ήρωα του το όνομα Ατρείδης, όνομα συνυφασμένο με την ίντριγκα από την εποχή ακόμη του Ομήρου και των Τραγικών.
Ρητορική, Τέχνη του Πολέμου, Τέχνη της Ηγεσίας, Κυβερνητική…
τί να πρωτοεπισημάνει κανείς στο ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΣ Έργο που σφράγισε την Επιστημονική Φαντασία.
Ένα βιβλίο, ή μάλλον ένα εγχειρίδιο Πολέμου, που πρέπει να υπάρχει στην βιβλιοθήκη κάθε Πολεμιστή, στην βιβλιοθήκη κάθε σοβαρού Παίκτη…

Frank Herbert (8 Οκτωβρίου 1920 – 11 Φεβρουαρίου 1986)…
ένας Master της Δύναμης του Λόγου.
Δεν τον γνωρίζουν πολλοί, αλλά τον γνωρίζουν αυτοί που πρέπει.
Και οι Ελάχιστοι που διαφέρουν…
είναι αυτοί που κάνουν την Διαφορά.

Dune

“A leader, you see, is one of the things that distinguishes a mob from a people. He maintains the level of individuals. Too few individuals and a people revert to a mob.
What is important for a leader is that which makes him a leader. It is the needs of his people.
A popular man arouses the jealousy of the powerful.”
Frank Herbert, “Dune”
“Ένας ηγέτης είναι ένα από τα πράγματα που κάνουν την διαφορά ανάμεσα σε έναν όχλο και σε έναν λαό. Ο ηγέτης διατηρεί το επίπεδο της Ατομικότητας. Μικρός αριθμός Ατόμων (σαν αυτόνομες προσωπικότητες) και ένας λαός μετατρέπεται σε όχλο.
Αυτό που είναι σημαντικό για έναν ηγέτη είναι αυτό που τον κάνει ηγέτη. Είναι οι ανάγκες του λαού του. Ένας δημοφιλής άνθρωπος ελκύει τον φθόνο των ισχυρών.”
Μετάφραση: δική μου (φυσικά, με την Μέθοδο E.L.P.I.S.)
* * * * *

Το Φιλί της Μέδουσας

Το κωδικό του όνομα στην Αντίσταση ήταν “ο Δάσκαλος” και ήταν επιφορτισμένος με το σημαντικό έργο της εκπαίδευσης νέων πρακτόρων σε αυτή την μικρή γωνιά του Αλτέηρ. Ο πλανήτης τελούσε υπό την κατοχή των επαναστατών, ενώ κάποιες μικρές ομάδες της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας που είχαν σταλεί για να επαναφέρουν την τάξη είχαν αποδεκατιστεί πριν από πολλά Αλτεηριανά χρόνια και όσοι είχαν επιζήσει, είχαν αναμιχθεί με τους ντόπιους κάτοικους στα εσωτερικά κοιλώματα του πλανήτη, όπως και σε πολλούς άλλους πλανήτες του Συστήματος. Από τους μεικτούς αυτούς γάμους προήλθε η τωρινή γενιά των Πολεμιστών, από την οποία, κατά τις Ιερές Γραφές των Ναών, θα προέκυπτε ο Ελευθερωτής που θα έφερνε πάλι την Φλόγα της Ελευθερίας στους παγωμένους Κόσμους του Σύμπαντος.

“Δάσκαλε, το πόδι μου αιμορραγεί συνεχώς, δεν νομίζω ότι θα τα καταφέρω να γυρίσω μαζί σου στον Τομέα”, είπε ο νεαρός με το όνομα Λύκιος.
Ήταν ο νέος αρχηγός της Πέμπτης Ομάδας νεοφώτιστων στην Αντίσταση και η αναγνωριστική βόλτα με τον Δάσκαλο στα δάση του Αλτέηρ είχε φανεί αποτυχημένη, μιας και έπεσαν σε περίπολο των στρατιωτών της Μαύρης Σκιάς, της ομάδας των αποστατών που κατέχοντας θεία συμπαντικά μυστικά, θέλησαν να τα χρησιμοποιήσουν για δικό τους όφελος και να «παγώσουν» τον Χωροχρόνο σύμφωνα με τις αλαζονικές τους πεποιθήσεις. Το ενθύμιο της συνάντησης αυτής ήταν ένα έγκαυμα στο πόδι από τα ακτινικά πιστόλια τους και μία ακατάσχετη αιμορραγία από τον μηρό.

©2017 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
“Το Φιλί της Μέδουσας”

Δημήτρης Λιαντίνης, Άπαντα

Δημήτρης Λιαντίνης (23 Ιουλίου 1942 – “εξαφανίστηκε” την 1η Ιουνίου 1998)…
ίσως ο σημαντικότερος συγγραφέας των τελευταίων αιώνων στην Ελλάδα.
Ένα Πνεύμα έξω και πέρα από τον Χρόνο.
Και οι τελευταίοι αιώνες στην Ελλάδα ανέδειξαν “Ιερά Τέρατα” του Λόγου…
Πόσο ασήμαντα μικροί είναι οι σύγχρονοι “γραφιάδες” του περιορισμένου λεξιλογίου για “like & share” από τις “μάζες του Facebook”, μπροστά στην Δύναμη του Λόγου του ΜΕΓΑΛΟΥ Δημήτρη Λιαντίνη…
Ένας ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ που εμπνέει μικρές προσπάθειες μικρών, ασήμαντων συγγραφέων, που η Ενέργεια των κειμένων του, μας εμπνέει να δημιουργήσουμε το δικό ΜΑΣ Μονοπάτι, τον δικό ΜΑΣ Δρόμο.
Αν στην ζωή σας πρέπει να διαβάσετε ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ βιβλίο…
να είναι το “Γκέμμα”.

Γκέμμα

“Κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν.
Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του.
Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν.
Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.

Έτσι, από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής.
Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος.
Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το Ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού.
Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.

Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική ασθενής ισχυρή βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο.
Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου.”
Δημήτρης Λιαντίνης, “Γκέμμα”

Το Φιλί της Μέδουσας

Η Λένα δεν είχε άλλη φωνή…
οι στεναγμοί και τα αλυχτίσματα γινόντουσαν ένα με φόντο το Πάθος…
Πάθος ικανό να τους αφανίσει και τους δύο…
αγκαλιά…
ενωμένους σε ένα ατέρμονο μεθύσι Ύπαρξης…
η ανάσα της χάθηκε στην κραυγή του…
η κραυγή του χάθηκε στο ρίγος που την διαπέρασε μόλις την άγγιξε…
ρίγος που ανασάλεψε το Είναι του σε μια παλλόμενη συγχορδία…
και την τράβηξε μαζί του σε μια Πτώση…
Πτώση Ανάδυσης σε άλλες καταστάσεις Ύπαρξης πρωτόγνωρες…
Μορφές που οι Σάρκες γίνονται Φως που λαμπυρίζει τρεμοσβήνοντας στο σκοτάδι των άστρων.
Την Στιγμή της Ένωσης…

Με έναν κοινό σπασμό μέσα σε αναφιλητά, η Λένα και ο Άλκης έφτασαν μαζί στην κορύφωση σε ένα μαγικό κρεσέντο οργασμού…
σαν ένας Κοσμικός Ποταμός να ρέει στο Είναι της, κάνοντάς την κοινωνό Άχραντων Μυστηρίων…
Ιερών Γάμων που δεν μπορούν να σπάσουν στον αιώνα τον άπαντα…
σε ένα κρεσέντο ταχυκαρδίας…
Θείας Μουσικής που ανταλλάσουν οι δυο καρδιές…
τα δύο στήθη που λιώνουν το ένα μέσα στο άλλο ηδονικά.
Αιώνια…

©2017 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
“Το Φιλί της Μέδουσας”

©2004-2020 Νικόλαος Σ. Παναγοδημητρόπουλος
Σύμβουλος Επιχειρήσεων – Συγγραφέας

Όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο είναι νομικά κατοχυρωμένα και προστατεύονται από τον Νόμο περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητώς η ολική ή μερική αναδημοσίευσή τους, χωρίς να αναφέρεται η Πηγή και το όνομα του συγγραφέα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *